EVRENİN SONSUZ EZELİ BOŞLUĞUNDAKİ
VAROLUŞUM
Zamanın beni uyuşturduğu , bedenimin hissizleştiği ... Yaptığım hiç bir şeyin anlamı olmadığı anlardı . Taki Efendime ait olana kadar .
Evrendeki güzelliklerle donatılmış bir ruha sahip . Adımları ruhuma işleyen, güzel günler adına açılmış çiçek gibi ... Verdiği acılar la güzelleşen ... Ayaklarının dibindeyken özgürlüğü tadan bazen bir ''hiç '' bazende .. en değerlisi olmanın mutluluğuyla nefes alıyorum . Dünyanın en güzel melodileriyle evrenin sonsuz güzelliği içinde kayboluşum beynimde rengarenk hisler uyandırıyordu .
Zifiri karanlık da olduğum zamanlar ... cezamın vücudumda yayılan acıyla bir olup hatama boyun eğdiğim anlar ... Her ceza beni yeniliyor ve güzellikleriyle her şey başa sarıyordu Alacalı renklerin eşliğinde ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder